


Via deze blog kunt u de vorderingen van de verbouwing van onze boerderij in De Wijk volgen.
Voor de fundering van de carport moest ook nog gegraven worden. Nu eens niet met opgeschoten jeugd die ook met de graafmachine wilden: ik had het apparaat lekker helemaal voor mijzelf alleen. Het tempo lag wel lager door de vorst: de bovenste laag van de recent opgebrachte grond, en een halve meter lager het bevroren gras...
Eline was vandaag mee voor de grote schoonmaak (van de caravan). Tenminste, als je de sleutels niet vergeet...





Ook de jongens van Heetebrij maken zichzelf nuttig. Omdat het te koud is om te metselen (misschien kan dat vanmiddag nog wel) zijn ze aan de achterzijde alvast begonnen met de gordingen naar de achtergevel. Aanvankelijk leek het erop dat het niet helemaal volgens plan was aangebracht, maar na overleg met Arjan en een kleine aanpassing komt het gelukkig toch nog weer goed.
Tja, wat schrijf je nu als er zo op het oog niet veel is gebeurd?
helemaal vol. Wat verkijk je je daar toch gemakelijk op (dit is inmiddels de 5e tienkuups-container).
Ook de graafmachine moest weer bereden worden. Ook Hielke mocht zich even uitleven, het ging hem prima af.


Wabe en Marten leefde zich lekker uit op de stenen. Stefan is inmiddels kind aan huis in De Wijk dus die wist wel raad met moker, koevoet en natuurlijk de minigraver.
Ondertussen gingen de echte bouwvakkers (Harry en Arjan) gestaag door met hun opbouwende aktiviteiten. Dat wordt mooi man! Het begint al ergens op te lijken. De stalraampjes zijn gestraald retour en de eerste twee zijn al ingemetseld.
Net toen we lekker aan het slopen waren geslagen sprong een hydroliekslang van de minigraver (tijdens een redelijk onschuldige manouvre overigens). Gelukkig kon ik in Rogat voor 20 euro en een kwartiertje wachten het slangetje gerepareerd mee terugnemen. Een beetje sleutelen staat ook wel stoer.Morgen weer verder met de rommel opruimen.
Twee uur in de middag, de aannemer belt: of ik even het grondwerk wil doen, dan kunnen de bouwvakkers morgen verder met metselen.
De vorst zat nog in de grond (de eerste 1o cm) zodat al het water er niet doorheen kon. Resultaat: een grote glibberige baggerzooi. En met een spa kom je er ook niet doorheen. Gelukkig deed de tweede helft van de avond de graafmachine het wel.
Afgezien van een paar keer mijn been stoten was het vandaag geen ongeluksdag. Een week lang heeft de aannemer vrij spel gehad om de fundering te storten en daarna op te bouwen tot boven de grond. Dat is duidelijk gelukt en meer dan dat zelfs. Wat een verschil!
Voorlopig even geen container, want we willen de stenen van de voorgevel hergebruiken. Is er meteen wat meer ruimte om de bouwmatieriale volgende week kwijt te kunnen.
's Middags alles met de aannemer op een rijtje gezet. Dat geeft nog steeds een goed gevoel.
Deze dag goed begonnen door een volle kar hout-afval naar zuidwolde te brengen. Een gedenkwaardig moment: de trap, waar we ons vanaf het begin over verbaasd hebben (en waar de dikke Rozemarijn niet tegenop kon) is nu ritueel achtergelaten op de vuilstort.
Samen met Dik en de graafmachine de gaten voor de fundering verder afgemaakt. Later op de middag de verrijker teruggebracht en me door de aannemer laten terugbrengen. Konden we gelijk even een aantal puntjes doornemen.
Als het een beetje meezit wordt maandagochtend de bekisting getimmerd en 's middags het beton gestort. Eind van de week is de muur op vloerhoogte en kan het gat dan weer dicht. Maar eerst moeten we morgen nog wat aan de gaten doen, anders wordt er veel schuttingtaal van de bouwlieden verwacht. En dat willen we niet.
Ach, we zijn al best wat gewend met deze verbouwing. Van de vonst van een tweede grafsteen onder de betonvloer kijken we dus ook al niet echt meer op... Eng hoor! Het lijkt wel een kerkhof daar.
Verder weer wat opgeruimd en gaten gegraven (Ja, ook Vincent mocht even met de graafmachine...). Maar toen bleek dat de verrijker er niet meer langs kon moest een deel van de gaten weer dicht. Met wat stuurmanskunst en de onafhankelijke wiel-stuurinrichting is het uiteindelijk gelukt. Je kunt de sporen nog zien.
Het laatste deel van de betonvloer is nu ook helemaal weg. Met z'n tweeen hebben we vandaag bijna de hele container gevuld. Pfff!
De jeugd had met oud&nieuw blijkbaar geen zin in vuurtje stoken gehad, want al het hout lag er nog. Dat hebben we vandaar dan ook maar zelf naar de vuilstort gebracht. Ook leuk om daar weer eens te komen.
Aan het einde van de dag mocht Jordi nog even spelen met de minigraver. Hij heeft een flink gat gegraven en vervolgens weer dichtgegooit. Lekker zinvol...
De uitdaging: het verwijderen van de strook gewapend beton van 2,5x8 meter. Met de verrijker van de aannemer (Henri bedankt!) hebben we het eerste stuk gelift en brak het mooi op de helft af. Even goed nog een plaat van een paar duizend kilo.
Met spanbanden (die Erik vakkundig knoopte) hebben we de plakken vervolgens opgetild en in de container gekregen. Af en toe wel wat tricky manouvreren, maar de merlo kan echt alle kanten op. Mooi ding.